ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യർ: അദ്വൈത വേദാന്തത്തിന്റെ ആചാര്യൻ

ഭാരതീയ ചിന്താധാരകളിൽ ഏറ്റവും സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ മഹാത്മാക്കളിൽ ഒരാളാണ് ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യർ. കേരളത്തിലെ എറണാകുളം ജില്ലയിലുള്ള കാലടിയിലാണ് അദ്ദേഹം ജനിച്ചത്. ഹിന്ദു ധർമ്മത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാരണത്തിനായി തന്റെ ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച അദ്ദേഹം അദ്വൈത വേദാന്ത ദർശനത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രചാരകനായിരുന്നു. വെറും മുപ്പത്തിരണ്ട് വർഷം മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ജീവിതത്തിനിടയിൽ അദ്ദേഹം ഭാരതം മുഴുവൻ സഞ്ചരിക്കുകയും സനാതന ധർമ്മത്തിന് ശക്തമായ അടിസ്ഥാനം നൽകുകയും ചെയ്തു.

ജനനവും ബാല്യവും

എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ (ഏകദേശം എ.ഡി. 788-ൽ) ശിവഗുരുവിന്റെയും ആര്യാംബയുടെയും മകനായാണ് ശങ്കരൻ ജനിച്ചത്. ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ പിതാവ് മരിച്ചതിനാൽ മാതാവിന്റെ സംരക്ഷണയിലാണ് അദ്ദേഹം വളർന്നത്. അസാധാരണമായ ബുദ്ധിശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം വളരെ വേഗം തന്നെ വേദങ്ങളിലും ഉപനിഷത്തുകളിലും പുരാണങ്ങളിലും അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യം നേടി. സന്യാസ ജീവിതത്തോട് അടങ്ങാത്ത താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം, അമ്മയുടെ അനുമതിയോടെ വീടുവിട്ടിറങ്ങുകയും നർമ്മദാ നദീതീരത്ത് വെച്ച് ഗോവിന്ദ ഭഗവൽപാദരെ ഗുരുവായി സ്വീകരിച്ച് സന്യാസ ദീക്ഷ നേടുകയും ചെയ്തു.

അദ്വൈത വേദാന്തം

ശങ്കരാചാര്യരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന അദ്ദേഹം ലോകത്തിന് നൽകിയ 'അദ്വൈത ദർശനം' ആണ്. 'ജീവാത്മാവും പരമാത്മാവും ഒന്നാണ്' എന്ന ചിന്തയാണ് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെച്ചത്. "ബ്രഹ്മ സത്യം ജഗന്മിഥ്യ, ജീവോ ബ്രഹ്മൈവ നാപരഃ" (ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് സത്യം, ലോകം മിഥ്യയാണ്, ജീവാത്മാവും പരമാത്മാവും വെവ്വേറെയല്ല) എന്നതാണ് അദ്വൈത സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ കാതൽ. മനുഷ്യരിലെ അജ്ഞാനമാണ് അവരെ ഈ പരമമായ സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുന്നതെന്നും, ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മാത്രമേ മോക്ഷം സാധ്യമാകൂ എന്നും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.

മഠങ്ങളുടെ സ്ഥാപനവും കൃതികളും

ഭാരതം മുഴുവൻ കാൽനടയായി സഞ്ചരിച്ച അദ്ദേഹം വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലൂടെ അക്കാലത്തെ പ്രമുഖ പണ്ഡിതന്മാരെ തോൽപ്പിക്കുകയും സനാതന ധർമ്മം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനായി രാജ്യത്തിന്റെ നാല് ദിക്കുകളിലായി അദ്ദേഹം നാല് മഠങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു:

1. തെക്ക് - ശൃംഗേരി മഠം (കർണ്ണാടക)

2. കിഴക്ക് - ഗോവർദ്ധന മഠം (പുരി, ഒഡീഷ)

3. പടിഞ്ഞാറ് - ശാരദാ മഠം (ദ്വാരക, ഗുജറാത്ത്)

4. വടക്ക് - ജ്യോതിർമഠം (ബദരീനാഥ്, ഉത്തരാഖണ്ഡ്)

പ്രസ്ഥാനത്രയങ്ങൾക്ക് (ഉപനിഷത്തുകൾ, ബ്രഹ്മസൂത്രം, ഭഗവദ്ഗീത) അദ്ദേഹം അതിമനോഹരമായ ഭാഷ്യം (വ്യാഖ്യാനം) രചിച്ചു. കൂടാതെ വിവേകചൂഡാമണി, ഭജഗോവിന്ദം, സൗന്ദര്യലഹരി, ശിവാനന്ദലഹരി തുടങ്ങി നിരവധി സ്തോത്രങ്ങളും പ്രകരണ ഗ്രന്ഥങ്ങളും ആ തൂലികയിൽ നിന്ന് പിറന്നു.

സമാധി

തന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, എ.ഡി. 820-ൽ ഹിമാലയത്തിലെ കേദാർനാഥിൽ വെച്ചാണ് അദ്ദേഹം സമാധിയായത് എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയ്ക്ക് അദ്ദേഹം നൽകിയ സംഭാവനകൾ കാലാതിവർത്തിയായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.